MACHNAMH AN DUINE DHOILÍOSAIGH


(CAOINEADH AR MHAINISTIR TfflGH MOLAIGE)
le Seán Ó Coileáin


Oíche dhom go doiligh, dubhach
Cois fhairrge na dtonn dtréan
Ag léir-smaoineadh is ag lua
Ar chora chrua an tsaoil

Bhí an ré is na réalta suas,
Níor clos fuaim toinne ná trá,
Is ní raibh gal ann de'n ghaoth
Do chroithfeadh barr crainn ná blath.

Do ghluaiseas ag machamh 'm aon
Gan aire ar raon mi shiúil,
Doras cille gur dhearc mé
'San gconair réidh ar mo chionn.

Do stad mé 'san doras tsean
'Nar ghnáth almsanais aos
Dá ndáil do'n lobhar is do'n lag
An tráth do mhair lucht an tí.

Bhí foradh fiar ar a thaobh,
Is cian ó cuireadh a chló -
Ar a suieadh saoithe is cliar
Is taistealaí thriallta an róid.

Sonn do bhíodh cloig agus cliar,
Dréachta is diagacht d'á léamh,
Córaíceatal agus ceol
Ag moladh mórgacht Dé.

Do bhíos-sa féin sona seal,
Faraoir! Do chlaochlaigh mo chló;
Thánaig tóir an tsaoil im' agaidh
Ní bhfuil feidhm orm acht brón.


LA MEDITADO DE LA MELANKOLIULO


(LAMENTO PRI LA ABATEJO DE TIMOLEAGUE)
tradukis Liam Ó Cuirc


Trista, malgaja, nokte vagante,
Apud majesta mara ondo,
Mi pene cerbumis, profunde pensante,
Pri la sortosango de la mondo.

Brilis la luno kaj la steloj.
De la maro ne audiĝis sono.
Sentiĝis eĉ ne blovo de l' vento,
Kiu skuus supron de arbo aŭ floro.

Mi vagis sola laŭ la marbordo,      
Senatente pri mia direkto,
Kaj haltis antaŭ malnova pordo
De ruinigita antikva abatejo.

Tie oni kutime en pasinta tempo,
Kiam plenvivis la endomuloj,
Disdonis almozon kaj gastigon
Al malfortuloj kaj malsanuloj.

Ĉe ties flanko vidiĝis benko,
Jam longtempe tie staranta,
Sur kiu sidis abatoj kaj kleruloj,
Vigle parolante kun vojaĝantoj.

Tie estis sonorilo kaj pastro,
Pia legado de la Sankta Skribo,
Himnoj kaj psalmoj al la Ĉielmastro,
Kantoj laŭdantaj la grandecon de Dio.

Mi ankaŭ estis feliĉa foje,
Sed tio forvelkis kiel l' abatdomo,
Nun mi vagas triste, malĝoje
Ĉiama sorto de la homo.

 


Elĉerpaĵoj el la Irlandlingva Literaturo