CLEAMHNAS PHEIG

le Peig Sayers

 

 

 

Lá Sathaim i dtosach na hlnide bh'Seán sa Daingean, is taréis teacht abhaile dubhairt sé liom go raibh scéal nua aige.

"Cad é an scéal é?" arsa mise.

"Scéala claeamhnais, a chailín!" ar seisean.

"A Dhia na bhFeart. Cé hé an fear?" arsa mise.

"Fear ó'n Oileán," ar seisean. "Bhuachaill mín macanta agus fearmaith leis.  Tá súil agam go ndéanfaidh tú rud orm.  Beid siad ag teacht chughainn oíche éigin."

Is amhlaidh mar bhí an scéal agamsa, maidir lem dhearbráthaír, Seán, sam am sin, dá ndéarfadh sé liom dul ag taoscadh na fairrge do dheanfainn md 'air.  Ní raibh duine eile ar an saol so san am san ba mheasa liomsa ná Seán. 

Trí oíche 'na dhiaidh sin do bhuail triúr fear an doras isteach.  Do fáiltigheadh rómpa gan dabht.  Ní raibh aon fhios ag m'athair iad a bheith ag teacht ach do bhí fhios aige go maith cad a thug iad ansan.  I gceann tamaillín do tharraig duine aca píopaire buidéil as a phóca.  Do lean píopaire agus píopaire eile é sa tslí go raibh a ndóthain go maith ólta aca, agus gan aon cheal cainnte orainn.  Ní raibh focal asam féin ach mé ag gliúcaidheacht fém' fhabhaí ar na fír óga.  Bhí sé ag teip orm a dhéanamh amach cioca de'n dtriúr a bhí am' lorg féin, mar ní raibh aithne agam ar aoinne aca.  Níorbh fhéidir liom rogha na díogh a bhaint asta.  Bhí gach aoinne aca ró mhaith d'fhear domhsa dá mbeinn seacht nuaire níos fearr ná mar a bhíos.

Níor mhór an mhoill an cleamhnas úd a dhéanamh, fóraoir! Ní raibh aonní ann ach "Téanam" agus "Táim sásta".  Tháinig m'athair chugham anall.

"Tóg suas do cheann!" ar seisean. "An raghaidh tú don Oileán?"

"Níl aithne ná eolas agam ar mhuinntir an Oileáin", arsa mise, "ach tá aithne agus eolas maith agatsa ortha, agus an rud is maith leatsa 'sé is maith liomsa.  Raghad pé áit a déarfaidh tú liom."

Bhí an margadh déanta is bhíossa agus Pádraig Ó Guithín le pósadh i gceann cúpla lá.

LA SVATIĜO DE PEIG

tradukis Liam Ó Cuirc

(Peig Sayers naskiĝis en Graflando Kerry, en la sudo de Irlando, sur la ĉeftero.  Post edziniĝo ŝi loĝis sur la insulo Granda Blasket, en la Atlanta Oceano, la plej okcidenta insulo de Eŭropo)

Sabaton en la komenco de la Granda Fastatempo Séan estis en Daingean kaj reveninte hejmen li diris al mi ke li havas novaĵon.

"Kio estas la novaĵo?" mi diris.

"Svatrakonto, fraŭlino!" diris li.

"Ho, Ĉiopova Dio!  Kiu estas la viro?" mi diris.

"Insulano," diris li, "Junulo ĝentila, honesta, kaj ankaŭ bona viro.   Mi esperas, ke vi faros kiel mi konsilos.  Li venos al ni iun nokton."


Je tiu tempo tiel staris mia rilato kun mia frato Séan, ke se li dirus al mi ke mi iru dreni la maron, mi farus laŭ lia konsilo.  Ne estis iu alia vivanta tiutempe kiun mi pli ŝatis al Séan.



Post tri noktoj envenis tri viroj tra la pordo.  Oni varme bonvenigis ilin.  Mia patro ne sciis, ke ili estas venontaj, sed li bone sciis kial ili venis.  Post nelonge iu el ili eltiris el sia poŝo maldikkolan botelon.  Sekvis botelo kaj alia botelo ĝis ili estis drinkintaj sufiĉon, kaj intertempe ne mankis al ili la babilado.  Mi mem ne diris vorton sed kaŝe rigardis al la junuloj de sub miaj okulharoj.  Mi ne povis eltrovi kiu el la tri serĉadis min, ĉar mi ne konis iun el ili.  Mi ne povis elekti inter ili.  Ĉiu el ili estus tro bona por mi eĉ se mi estus sepfoje pli bona ol mi troviĝas.

 

 


Ne sekvis granda prokrasto ĝis finiĝis la svatado.  Audiĝis nur "Ni progresu" kaj "Mi estas kontenta".  Mia patro transvenis al mi.


"Levu la kapon", li diris. "Ĉu vi iros al la Insulo?"

"Mi tute ne konas la Insulanojn," mi diris, "sed vi bone konas ilin, kaj tio kio plaĉas al vi, plaĉas al mi.  Mi iros tien, kien vi diros al mi."'

"Dio estu kun vi!" li diris.

La interkonsento estis farita kaj Padraig Ó Guithín kaj mi estis geedziĝontaj post kelkaj tagoj.


Elĉerpaĵoj el la Irlandlingva Literaturo